W terapii dziecka z dystrofią mięśniową bardzo ważne jest przeprowadzenie szczegółowej diagnozy aktualnych możliwości dziecka oraz prezentowanych przez niego trudności, szczególnie w obszarach mogących ulec  pogłębieniu związanym z postępem choroby. Należy zwrócić uwagę na obniżoną sprawność aparatu artykulacyjnego, wszelkie nieprawidłowości anatomiczne w obrębie jamy ustnej wpływające na zniekształcenie mowy, np. wada zgryzu, wielkość języka. W późniejszym czasie także na zaburzenia związane ze zmieniającym się i pogarszającym stanem mięśni oddechowych, czyli np. na nieprawidłową intonację oraz akcent zdaniowy, rytm i tempo mówienia, natężenie głosu oraz nieprawidłowy rytm i typ oddychania. Terapia logopedyczna przede wszystkim powinna obejmować działania wykluczające problemy, które dotyczą aktualnego stanu dziecka, np. eliminować sygmatyzm międzyzębowy, oddziaływać na opóźniony rozwój mowy, itd., jednocześnie muszą opierać się na działaniach profilaktycznych sprzyjających utrzymaniu sprawności aparatu artykulacyjnego w czasie postępujących zaburzeń mięśniowych w obrębie całego ciała, a w szczególności zaburzeń oddychania. Ważne jest, by już teraz wypracowywać u dziecka prawidłowy sposób oddychania, ustalać tor i rytm oddechowy, a także dbać o  sprawność aparatu artykulacyjnego, która również może ulec pogorszeniu na dalszym etapie życia dziecka. Należy ustalić cele terapii długofalowej, dzielącej się na poszczególne etapy życia dziecka i odpowiadające im trudności związane z jego ogólnym stanem fizycznym i psychicznym.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...