Terapię można rozpocząć dopiero wtedy, gdy zezwoli na to lekarz prowadzący pacjenta po wypadku, udarze, czy innym zdarzeniu powodującym chorobę neurologiczną. Pierwsze działania można podjąć już w szpitalu z pacjentem pozostającym w kontakcie i w stabilnym stanie niezagrażającym życiu. Terapię należy rozpocząć od dokładnego zapoznania się z dokumentacją medyczną chorego, by poznać wszystkie jego możliwości fizyczne i psychiczne oraz przeciwwskazania do stosowania pewnych zabiegów, wykonywania określonych czynności i ruchów, by nie zaszkodzić mu swoją niewiedzą, np. w zakresie stosowanego przez chorego leczenia farmakologicznego. Konieczne jest również przeprowadzenia rzetelnego wywiadu, by poznać szczegóły dotyczące wykształcenia, zainteresowań czy związków rodzinnych pacjenta, które staną się podstawą lub jednym z elementów terapii. Dzięki obserwacji oraz wykorzystaniu specjalistycznych metod badawczych (testy, badania logopedyczne) można określić ogólne spektrum i głębokość zaburzeń językowych oraz szczegółowy plan terapii. W początkowej terapii należy się skupić na "rozhamowaniu" języka, a nie na poprawności artykulacyjnej czy ćwiczeniach aparatu artykulacyjnego, w tym celu wykorzystuje się wszelkiego rodzaju automatyzmy, które mogły zostać zachowane po udarze, np. treść modlitw, liczenie, wymienianie miesięcy i dni tygodnia. Zawsze zaczynamy od tematów bliskich pacjentowi, od znanych mu nazw, imion, miejsc i czynności, które codziennie wykonywał, np. w pracy, by z czasem przejść do bardziej odległych pojęć i wyrażeń.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...