Specyficzne zaburzenia mowy dotyczą wąskiego, ograniczonego zakresu występowania trudności w określonym obszarze mowy i języka. Wskazują na konkretne trudności w danym obszarze - zaburzenia ekspresji słownej i/lub rozumienia języka. Są to wybrane trudności językowe, które zamykają się w obrębie konkretnej umiejętności, np. nazywania, rozumienia, powtarzania. Objawy specyficzne nie świadczą jednoznacznie o występowaniu uszkodzeń mózgu, nie są też ich następstwem czy wtórną konsekwencją innych zaburzeń wynikającą z uszkodzeń mózgu. Natomiast zaburzenia niespecyficzne mają charakter uogólniony, ich zakres jest znacznie szerszy niż zaburzeń specyficznych, choć często im towarzyszą. Są to niejako dodatkowe trudności poza funkcjami językowymi, tzn. mogą występować jednocześnie, przez co niejednokrotnie utrudniają lub uniemożliwiają postawienie jednoznacznej diagnozy danej jednostki chorobowej występującej u pacjenta (afazja, SLI, opóźniony rozwój mowy, itp.). Dotyczą głównie zaburzeń uwagi, pamięci w tym werbalnej, dynamiki procesów nerwowych i myślowych, zaburzeń emocjonalnych, nadmiernej impulsywności, wzmożonej męczliwości, zaburzenia koordynacji ruchowej oraz sprawności grafomotorycznej i percepcyjnej, ujmowania stosunków przestrzennych, itp. Uważa się, że występowanie objawów niespecyficznych u pacjenta wiąże się z występowaniem dysfunkcji mózgu. Może to świadczyć zarówno o uszkodzeniach wrodzonych, jak i nabytych, może również wskazywać na obecność uszkodzeń różnego stopnia centralnego układu nerwowego.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...