Afazja dziecięca i niedokształcenie mowy o typie afazji to zaburzenia powstałe w wyniku schorzeń neurologicznych lub uszkodzeń pewnych struktur mózgowych, które różnią się czasem ich powstania. Afazja dotyczy okresu postlingwalnego, kiedy dziecko już opanowało zdolność komunikowania się, po 6. roku życia. Natomiast niedokształcenie mowy dotyczy dzieci w czasie kształtowania się struktur językowych, czyli między 2., a 6. rokiem życia. Alalia prolongata to prosty opóźniony rozwój mowy spowodowany zakłóceniami w dojrzewaniu i funkcjonowaniu pewnych struktur mózgowych w okresie prenatalnym, preinatalnym i postnatalnym do 2. roku życia. Występuje istotna różnica w prognozowaniu postępów terapii obydwu schorzeń. Rokowania w przypadku afazji są nieco lepsze niż w przypadku alalii, ponieważ dotyczą uszkodzeń mózgu powstałych znacznie później, które oddziaływały na już ukształtowane struktury językowe. Im później wystąpiło uszkodzenie, tym lepsze mogą być efekty terapii. Standardy postępowania logopedycznego dla osób z afazją i alalią nieco się od siebie różnią, jednak najbardziej znaczący jest rodzaj zaburzeń (sensoryczne, motoryczne, sensoryczno-motoryczne) oraz określenie ich przyczyny. Na tej podstawie ustala się szczegółowy plan terapii. Jednak w praktyce logopedycznej program terapii dla dziecka z afazją lub z niedokształceniem mowy o typie afazji jest praktycznie taki sam. Jego celem jest przede wszystkim budowanie i rozwijanie kompetencji językowej i komunikacyjnej, a także korygowanie zaburzeń w obrębie programowania wypowiedzi.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...