Podstawą przy terapii kappacyzmu jest ustalenie sposobu połykania, czy nie jest on infantylny, sprawdzenie długości wędzidełka podjęzykowego, by nie było zbyt krótkie, a także podniesienie sprawności motorycznej języka, podniebienia miękkiego oraz wyćwiczenie prawidłowego oddechu. Jeśli terapia objęła wszystkie te elementy, a mimo to nie udało się wywołać wadliwie realizowanych głosek, można szukać przyczyny gdzie indziej, np. w wadach zgryzu, rozszczepie podśluzówkowym lub też wspomnianym zaburzeniu czucia ułożenia narządów artykulacyjnych. Jeśli niepokoi nas coś w wyglądzie jamy ustnej dziecka warto skonsultować wątpliwości ze sprawdzonym laryngologiem lub ortodontą. Pewne sygnały mogą nas zaniepokoić np. o rozszczepie podśluzówkowym podniebienia może świadczyć choćby nosowanie, charczący oddech, rozdwojony języczek lub brak widocznego zespolenia mięśni podniebienia w jego  linii środkowej. O zaburzeniach kinestezji artykulacyjnej może przesądzić trudność w zmianie ułożenia narządów artykulacyjnych widoczna w szybkiej realizacji poszczególnych głosek i wyrazów, jednak rzadziej objawia się ona zupełnym brakiem prawidłowej realizacji danej głoski i opóźnieniem jej wywołania, częściej natomiast w utrwalaniu wywołanych głosek. Może się również zdarzyć tak, że dziecko po prostu potrzebuje więcej czasu na przyswojenie sobie konkretnej wiedzy i większej ilości ćwiczeń w opanowaniu danych ruchów artykulacyjnych, ponieważ  kwestia opanowania pewnych umiejętności przez dziecko jest kwestią indywidualną i często kluczem do sukcesu jest przedłużenie wybranych etapów terapii.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...