Terapia niepłynności mówienia polega głównie na łączeniu różnych metod pracy – ćwiczeń oddechowych, fonacyjnych, emisyjnych, relaksacyjnych, a nawet wprowadzaniu technik psychologicznych. Taka terapia musi być całościowa i kompleksowa, dostosowana do konkretnych potrzeb i możliwości podopiecznego. Wszystkie wymienione działania mają na celu całościowe podejście do problemu i wpływanie na niwelację jego przyczyn, które również bywają niejednorodne. Stąd taki zakres różnorodnych form i metod terapii. Tę różnorodność często widać na turnusach rehabilitacyjnych, gdzie w stosunkowo krótkim czasie prezentuje się i jednocześnie stosuje wiele różnych form terapii niemalże jednocześnie. Wszystkie jednak zmierzają do osiągnięcia tego samego celu- uzyskania bardziej płynnej mowy i powstrzymania lub wycofania logofobii. Jeżeli terapeuta zbyt długo skupia się na utrwalaniu wyłącznie jednej metody, może nie odnieść oczekiwanego skutku terapii. Warto pokazywać podopiecznym różne możliwości pracy nad spowolnieniem mowy, niezależnie od tego, czy będzie to wystukiwanie sylab, czy przeciąganie samogłosek podczas artykulacji, zamierzony efekt jest taki sam. Podobnie jest ze stosowaniem różnego rodzaju urządzeń wspomagających terapię jąkania, echokorektora, narzędzi odmierzających czas- są to sposoby wspierające terapię, a nie jej jedyne elementy. Dlatego nie można w czasie pracy opierać się jedynie na nich, ponieważ taka terapia może okazać się nieskuteczna lub pomocna jedynie w niektórych aspektach lub sytuacjach niepłynności mówienia.  Najlepiej jednak poświęcić trochę czasu na dokładne zapoznanie się z konkretną metodą, danie sobie przestrzeni na jej utrwalenie i wypróbowanie jej zastosowania w różnych sytuacjach, zanim przejdzie się do wprowadzania kolejnych metod. Najlepiej oprzeć się na jednym wybranym przez siebie, oczywiście w porozumieniu z podopiecznym, planie terapeutycznym, na bieżąco dostosowując jego założenia do możliwości i aktualnych potrzeb dziecka. W tym wypadku najlepszym sposobem terapii jest ten, który odnosi oczekiwany sukces lub chociaż przybliża do niego pacjenta. Nie należy się poddawać, jeżeli któryś ze sposobów jest nieskuteczny w konkretnym przypadku, tylko trzeba szukać innego, który się sprawdzi i ułatwi komunikację podopiecznemu.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...