. Zawsze należy dostosować metodę terapii do indywidualnych potrzeb i możliwości dziecka, trzeba więc korzystać ze sposobów  najbardziej przyjaznych i przemawiających dla konkretnego pacjenta. Jednak uważam, że najlepiej jest zacząć od wywoływania jednej głoski (sz lub cz, w zależności od tego, która okaże się łatwiejsza dla dziecka), a gdy już będzie dostatecznie dobrze utrwalona, przejście do jej różnicowania w opozycji sz-s, cz-c. Dopiero po opanowaniu tej umiejętności powinno się przejść do wywoływania kolejnej głoski. Dzięki takiej kolejności wprowadzania poszczególnych głosek, każda z nich może zostać wystarczająco dobrze utrwalona, co pozwala uniknąć dalszych problemów z myleniem głosek dwóch szeregów, tym bardziej, jeśli taka sytuacja już ma miejsce. Wzorzec ruchowy dla poszczególnych dźwięków zostanie w ten sposób lepiej przyswojony i zautomatyzowany. Gdy nowych głosek jest za dużo dziecko może mieć większą trudność z doborem odpowiedniej pozycji języka dla konkretnej głoski. Jeśli pierwsza z opozycji jest już dobrze zautomatyzowana, wprowadzanie kolejnych powinno wiązać się z mniejszym wysiłkiem ze strony dziecka. 

Może się jednak  okazać, że nasz podopieczny będzie wymagał zmiany podejścia, które zwykle obieramy przy innych dzieciach i  łatwiejszą metodą dla niego będzie wprowadzanie głosek w szeregach, najpierw szumiący, a dopiero później jego opozycje-  syczący.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...