Praksja oralna to zdolność planowania i wykonywania zamierzonych, celowych ruchów poprzez poszczególne narządy mowy, bada się ją polecając dziecku powtórzenie, naśladowanie poszczególnych ruchów np. języka, warg. Kinestezja artykulacyjna to czucie ułożenia narządów mowy odpowiednie dla danej głoski, umożliwia szybkie przejście od ułożenia właściwego dla jednej głoski, do ułożenia prawidłowego dla głoski innej, bada się ją poprzez próbę powtarzania sylab, logotomów i wyrazów zawierających głoski przeciwstawne (np. sza- sa, sasza, katar, itp.). Praksja oralna odnosi się do wykonywania wszystkich ruchów artykulacyjnych, jej zaburzenie uniemożliwia artykulację danej głoski, ponieważ utrudnione jest wykonanie odpowiedniego dla niej ruchu,  podczas gdy przy zaburzeniach kinestezji artykulacyjnej dzieci posiadają umiejętność artykulacji poszczególnych głosek, nie potrafią natomiast dokonać odpowiedniej lub dostatecznie szybkiej zmiany ułożenia artykulatorów dla wymowy kolejnej głoski .

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...