Często można się spotkać z zamiennym stosowaniem tych terminów, zarówno w mniej profesjonalnych publikacjach, jak i potocznie w procesie terapeutycznym, ponieważ termin SLI przeniesiony na grunt polski z angielskojęzycznego określenia Specific Language Impairment, które jest znacznie szerzej rozumiane, niż którykolwiek z naszych rodzimych terminów (afazja rozwojowa, afazja dziecięca, afazja, alalia). Nie jest to jednak do końca poprawne i zgodne z prawdą, ponieważ zarówno pod względem formalnym, jak i praktycznym, nie są to terminy tożsame. Prawidłowej diagnozy zaburzeń języka o typie afazji można dokonać jedynie analizując przyczyny leżące u podłoża jego powstania. Afazję stwierdza się wtedy, gdy u chorego obecne są uszkodzenia w dominującej półkuli mózgowej, natomiast SLI stwierdza się, gdy nie występują żadne uszkodzenia mózgu i gdy zaburzeń mowy nie da się wyjaśnić innymi nieprawidłowościami neurologicznymi, uszkodzeniem słuchu czy obniżonym ilorazem inteligencji.  Jednak należy przyznać, że sposób i forma prowadzenia terapii zarówno afazji, jak i SLI zasadniczo nie różni się od siebie, jej cele pozostają podobne - wypracowanie możliwie najbardziej poprawnego i zrozumiałego sposobu komunikowania się.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...