Terapię jąkania najlepiej połączyć z terapią psychologiczną, w której uczestniczy nie tylko dziecko, ale również jego rodzina, ponieważ wszelkie konflikty i brak porozumienia na tej linii może tylko nasilać niepokojące objawy. Jąkanie, które pojawiło się w tym wieku tym bardziej może świadczyć o tym, że jego podłożem są problemy natury emocjonalnej. Szanse na jego wycofanie się maleją wraz z wiekiem i długością utrzymywania się zaburzeń mówienia. Terapia logopedyczna na tym etapie powinna się opierać głównie na ćwiczeniach wyciszających i rozluźniających, na nauce akceptacji siebie i swojej mowy. Dobrze jest na początku terapii przedstawić dziecku fakty o jąkaniu, omówić jak ono wygląda u innych, jak można sobie z nim radzić, co pomaga innym i jakie sławne osoby również się jąkały. W ten sposób można powoli przechodzić do jego konkretnego przypadku, odnaleźć schemat występowania jąkania u tego konkretnego dziecka. W tym celu dobrze, by dziecko odpowiedziało sobie na kilka pytań- "kiedy się jąkam?", "jak to jąkanie wygląda?" (bloki, zacinanie, trudny start), "co wtedy czuję i co myślę o tej sytuacji?". Jeśli pacjent oswoi się ze swoim problemem, zaakceptuje go, a także zaakceptuje siebie z jąkaniem, to o wiele łatwiej będzie mu podjąć kroki właściwej terapii. W terapii dzieci młodszych stosuje się strategię tzw. "mowy żółwikowej", którą można wykorzystać również w tym przypadku, odnosi się ona do spowolnionego tempa mowy, nauki łagodnego startu wypowiedzi. W terapii jąkania bardzo ważna jest praca z oddechem i tempem mowy. Niekiedy w cięższych przypadkach można również stosować strategię celowego jąkania się, gdzie podopieczny jąka się "na zawołanie", uprzedzając jąkanie samoistne, sam kieruje tym w jaki sposób niepłynna będzie jego mowa, wydłuża i skraca czas pauz i powtórzeń, by z czasem wycofywać je i tym samym zmniejszać częstotliwość występowania niecelowego jąkania. Poza gabinetem terapeutycznym można również szukać wsparcia na forach dla osób jąkających się, dla ich rodziców i najbliższych. Ważne jest, by całe najbliższe otoczenie osoby jąkającej się zaznajomiło się z jej problemem, zaakceptowało jego sposób mówienia i sposób bycia, ponieważ tylko w takiej atmosferze terapia może odnieść skutek. Celem terapii jąkania nie jest jego całkowite wyeliminowanie, a już samo zmniejszenie jego częstotliwości lub siły występowania. Często nie udaje się całkowicie wyeliminować jąkania, zwłaszcza, gdy wiąże się z ciężką sytuacją rodzinną, dużą wrażliwością jąkającego się i późnym wiekiem, w którym problem się pojawił. Niestety terapeuta, który niezbyt dobrze czuje się w tematyce jąkania, może nie odnieść trwałego sukcesu, ponieważ w terapii jąkania ważna jest pewność siebie, przekonanie do sposobu prowadzonej terapii, a także oparcie, jakie można znaleźć w terapeucie. Osoba jąkająca się powinna nauczyć się pewności, świadomości i przekonania o swojej wysokiej wartości, co niestety ciężko osiągnąć logopedzie -mentorowi, który sam nie jest pewny swoich działań. 

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...