Być może dziecko boi się dotykania okolicy ust przez obcą osobę, czuje dyskomfort podczas pracy z dłońmi terapeuty, narzędziami, których używa. Może mieć również nadwrażliwość dotykową w obrębie twarzy i jamy ustnej, co wymaga wcześniejszego odczulania i przyzwyczajania do pracy na jego własnym ciele. Przede wszystkim nie można pracować z dzieckiem w sposób, na jaki się nie godzi. Podopieczny, który stawia opór przed terapeutą i jego działaniami, nie może poprawnie wykonywać proponowanych mu ćwiczeń, a taka terapia nie będzie przynosiła spodziewanych rezultatów. Dziecko powinno się zapoznać z narzędziami, jakie wykorzystuje się w terapii, np. musi obejrzeć, dotknąć dłońmi rureczkę, szpatułkę, zobaczyć w lusterku swoją twarz, jamę ustną od wewnątrz. Ćwiczenia, które są mu proponowane najpierw można wykonać na sobie, traktując je jak zabawę, by zachęcić do współpracy dziecko. Można zaprosić do zabawy rodziców, którzy podadzą narzędzia dziecku, zanim zrobi to terapeuta. Jeśli dziecko już oswoi się z widokiem, dotykiem, a często też zapachem czy smakiem danej zabawki, pomocy, być może chętniej samo po nią sięgnie lub pozwoli, by wykorzystać ją w zabawie. Początkowo ćwiczenia wymagające otwierania ust powinny być tylko elementem zajęć, a nie ich głównym przedmiotem. Natomiast jeśli mamy do czynienia z nadwrażliwością dotykową, można skonsultować dziecko z terapeutą SI lub samodzielnie rozpocząć "odwrażliwianie" jamy ustnej poprzez podawanie dziecku niewielkich porcji  produktów o różnych konsystencjach, temperaturach i fakturach. Masowanie twarzy i wewnętrznych części policzków, języka, dziąseł miękką szczoteczką do zębów, itp. Jeśli dziecko i w tym przypadku stawia aktywny opór, można poprosić o wykonywanie podobnych ćwiczeń rodziców, którzy będą mieć ku temu więcej możliwości i okazji w domu, np. podczas mycia zębów, spożywania posiłków.

W przypadku, gdy dziecko nerwowo skubie usta, ssie przedmioty niespożywcze lub mimowolnie zatyka usta dłonią, należy w jakiś sposób odwrócić jego uwagę od okolicy ust. Zamienić zły nawyk, na pozytywne działanie. Nie powinno się pozostawiać ręki lub obydwu dłoni bezczynnych, można dać jakieś zadanie do wykonania dziecku, np. podtrzymywanie kartki, na której się rysuje, układanie lub trzymanie pomocy, które za chwilę będą wykorzystywane. Pomocne może się okazać "zajęcie" jego ręki jakąś inną czynności, np. utrzymywaniem w dłoni kawałka papieru, "gniotka" lub miękkiej piłeczki w czasie gdy, nie używa się rąk dla "celów terapeutycznych".

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...