Terapię międzyzębowości zaczynamy od głosek najdalej odsuniętych od miejsca wadliwej artykulacji, tzn.głoski szeregu syczącego zostawiamy na sam koniec. Po utrwaleniu prawidłowej pozycji spoczynkowej języka, sprawdzeniu długości wędzidełka podjęzykowego i ćwiczeniach usprawniających mięśnie języka, warg i policzków, możemy przejść do wywołania góosek [t],[d],[n]. Następnie jeśli dziecko wykazuje dostateczną dojrzałość i sprawność narządów artykulacyjnych można przejść do wywołania głosek szeregu szumiącego, które w zasadzie powinno się wprowadzać w okolicach piątego roku życia. Następnym etapem terapii jest wywołanie głosek szeregu cieszącego i dopiero na końcu praca nad szeregiem syczącym. Podczas terapii międzyzębowości należy uzbroić się w cierpliwość, ponieważ może ona trwać bardzo długo, między innymi ze względu na rozległość wady i głosek jakie obejmuje. W pierwszej kolejności należy dążyć do eliminacji przyczyny wadliwej wymowy, którą może być przetrwały niemowlęcy sposób połykania, wady zgryzu, obniżone napięcie mięśniowe lub niska sprawność narządów artykulacyjnych, a także skrócone wędzidełko, używanie smoczka, czy picie z butelki/kubka niekapka. Jeśli uda się ustalić i usunąć przyczynę, z pewnością skróci to czas trwania terapii.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...