Szybkie rozpoczęcie terapii logopedycznej u osób z chorobą Parkinsona jest bardzo ważne dla jak najdłuższego zatrzymania procesów neurodegeneracyjnych, oraz zachowania czynnej aktywności komunikacyjnej w życiu społecznym. Terapia jest w tym przypadku długotrwała i powinna być wzmożona, do kilku godzin przynajmniej dwa razy w tygodniu, by umożliwić pacjentowi w miarę normalne funkcjonowanie. Na początku terapeuta powinien podjąć kroki mające na celu rozluźnienie mięśni twarzy oraz całego ciała poprzez ćwiczenia relaksacyjne połączone z ćwiczeniami oddechowymi, oczywiście najlepiej zacząć od rozluźnienia dużych partii mięśni, stopniowo przechodząc do mięśni twarzy, co możemy polecić pacjentowi przed spotkaniem z logopedą, jako przygotowanie do zajęć. Należy dążyć do uzyskania u chorego żebrowo- brzusznego toru oddechowego, uspokoić go i spowolnić, tak by pacjent mógł w pełni wykorzystać pojemność płuc, w ten sposób można również ćwiczyć wydłużanie fazy wydechowej, która zmusza wiele grup mięśniowych do maksymalnego wysiłku. Następnie można przejść do ćwiczeń mięśni odpowiadających za mowę, czyli min. mięśni twarzy- policzkowych, warg, mięśnia okrężnego ust oraz do usprawniania narządów artykulacyjnych wewnątrz jamy ustnej- języka, podniebienia miękkiego. Jeśli mięśnie są już rozluźnione i przygotowane do dalszych działań, możemy przejść do ćwiczeń fonacyjnych, które są dobrym wstępem do pracy na materiale tekstowym. Trzeba wypracować koordynację oddechu i fonacji, a także ustawić miękki atak głosu, który jest najlepszy do mówienia oraz popracować nad natężeniem i rezonansem głosu, a także sposobem różnicowania jego tonu. Dopiero później można przejść od ćwiczeń wyrazistości mowy, początkowo bazując na krótkich wyrazach, okrzykach, z czasem przechodząc do dłuższych wyrazów i całych tekstów. 

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...