Terapia bezdźwięczności z reguły nie nastręcza wielu kłopotów, dlatego przy braku efektywnych metod w pierwszej kolejności zaleciłabym zbadać pacjenta laryngologicznie, audiologicznie oraz neurologicznie. Jeśli badania nie wskażą nieprawidłowości, należy sprawdzić wszystkie funkcje słuchowe i umiejętność różnicowania głosek dźwięcznych z ich bezdźwięcznymi odpowiednikami. Punktem wyjścia do terapii jest realizacja samogłosek ustnych. Jeśli chodzi o głoskę "w" rozpoczniemy terapię od przekształcenia głoski "u" - podczas przedłużonego jej wymawiania odciągamy palcami kąciki ust dziecka, spłaszczając wargi i uzyskując wargowo-zębowe "w" (dolna warga przylegać będzie do krawędzi dolnych siekaczy). Później realizujemy wywołaną głoskę w paradygmatach (obudowujemy ją samogłoskami), następnie w izolacji, wyrazach, zwrotach itd. Głoskę "b" uzyskujemy poprzez przekształcenie jej z "m" (zamykamy skrzydełka nosa), głoskę "ż" z przedłużonego "szyyy" (najlepiej z lekko pochyloną głową - prowokuje to struny głosowe do zwarcia), następnie obudowujemy ją samogłoskami, stopniowo skracając do pojedynczego dźwięku. Niejednokrotnie pomocne będą skojarzenia (np. przy wywołaniu "b" - napełnianie policzków powietrzem jak "baloniki"). Z reguły po pojawieniu się głosek "w", "ż", "b" reszta spółgłosek dźwięcznych nie sprawia trudności w terapii.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Regina Panaś

Neurologopeda, pedagog. Od kilkunastu lat zajmuje ...