Przede wszystkim trzeba zacząć wykluczać z diety dziecka zmiksowane na gładko papki, żeby zacząć je przyzwyczajać do stałych pokarmów, co wymusza i przyspiesza naturalny odruch gryzienia. Stopniowo zagęszczamy zupki, deserki i inne półpłynne pokarmy (lub zalecamy to rodzicom), pozostawiając w nich starte na grubo lub pokrojone kawałki owoców i ugotowanych warzyw. Wprowadzamy do diety chrupki kukurydziane, biszkopty i gotowane warzywa oraz cząstki owoców (np. marchewka, banan lub jabłko), które dziecko może rozcierać dziąsłami lub zębami i w ten sposób przygotowywać je do gryzienia. Można wykorzystać też specjalne gryzaki do żywności, jednak najlepszym sposobem jest mlaskanie, ssanie i gryzienie ćwiartki jabłka, oczywiście pod kontrolą dorosłego, by dziecko się nie zakrztusiło. Dopiero wtedy, gdy dziecko opanuje już umiejętność rozgniatania za pomocą języka i dziąseł oraz przełykania kawałków pokarmów z zup i deserków, możemy wprowadzić pokarmy stałe, o większym stopniu twardości, jak np. banan, surowe owoce, chleb, itp. Należy również rezygnować z butelki i smoczka, a zastąpić je łyżeczką i kubeczkiem, by ćwiczyć mięśnie ust, oraz wymuszać naturalne odruchy zbierania pokarmu z łyżeczki i gryzienia, co również przyspieszy rozwój mowy. Od tego właściwie powinniśmy zacząć naukę gryzienia, jak również od sprawdzenia wędzidełka, którego niedostateczna długość może być przyczyną trudności z prawidłowym przyjmowaniem i przeżuwaniem pokarmów.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...