U osób z dyslalią zgryzową należy skupić się na: wypracowaniu prawidłowego toru oddechowego, spoczynkowej pozycji języka, bazując na niej także dorosłego sposobu połykania, usprawnieniu motoryki języka, skoordynowaniu organizacji oddechowej, artykulacyjnej i fonacyjnej narządów mowy, a także na wyeliminowaniu niepożądanych parafunkcji takich jak np. nagryzanie warg i wewnętrznych części policzków. W terapii logopedycznej przy otwartym zgryzie ważne jest również usprawnienie mięśni wokół ust, by domykały otwartą buzię i przeciwdziałały oddychaniu przez usta oraz stanowiły barierę dla wysuniętego języka. Wywoływanie głoski l jest dobrym pomysłem, ponieważ sprzyja nauce prawidłowego ułożenia języka w czasie spoczynku, co jest teraz podstawowym celem terapii łącznie z wypracowaniem oddychania przez nos. Można więc ćwiczyć z dzieckiem kląskając, układając język na wałku dziąsłowym za pomocą szpatułki, zlizując płatek lub papier jadalny z wałka dziąsłowego, utrzymywać w tym miejscu miękką chrupkę przednią częścią języka, itp.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...