Terapię należy zawsze dostosowywać do konkretnych potrzeb i możliwości każdego pacjenta. Programowanie terapii dziecka z MPD jest uzależnione od jego stanu wyjściowego, a także od postaci porażenia, możliwości językowych i komunikacyjnych oraz motorycznych pacjenta. Często MPD towarzysza inne zaburzenia kształtujące postać terapii logopedycznej, np. niepełnosprawność intelektualna, niedosłuch, niedowidzenie lub inne trudności sensoryczne i percepcyjne. Celem terapii jest zawsze budowanie kompetencji lingwistycznej oraz usprawnianie realizacji systemu komunikacyjnego. Terapia logopedyczna w szerszym znaczeniu opiera się głównie na: 

wywoływaniu głosek, 
rozwijaniu dużej i małej motoryki,
rozwijaniu praksji oralnej,
koordynacji wzrokowo-ruchowej,
analizie i syntezie wzrokowej i słuchowej,
rozwijaniu operacji myślowych,
ćwiczeniu rozumienia i produkowania komunikatów słownych,
programowaniu języka: fleksja nominalna i werbalna, rodzaj i liczba, zaimki, przyimki, itd.,
poszerzanie zasobu słownika czynnego i biernego.

Bardziej szczegółowe cele dotyczą poprawy w zakresie wyrazistości mowy osoby z dyzartrią o podłożu MPD. Do zadań logopedy należy tu: usprawnianie narządów artykulacyjnych, rozwój sfery kinestetyczno-dotykowej aparatu mowy, poprawę funkcji oddechowych i fonacyjnych, kontrolę rezonansu głosowego, poprawę synchronizacji oddechowo-fonacyjno-artykulacyjnej, poprawy prozodii i artykulacji wypowiedzi, obniżenie napięcia psychofizycznego oraz kontrola postawy i ruchów ciała. Intensywność i rodzaj zalecanych ćwiczeń jest zależny od indywidualnych potrzeb i umiejętności, które każdorazowo należy określić podczas szczegółowej diagnozy pacjenta z MPD. 

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...