Proszę najpierw popracować nad usprawnieniem słuchu fonematycznego dziecka, wspomagając umiejętność różnicowania głosek podobnie brzmiących, np. P-B. Dziecko, które ma dobrze rozwinięty słuch fonematyczny dokonuje szybszej analizy i syntezy dźwięków. Dziecko musi mieć świadomość miejsca powstawania głosek bezdźwięcznych, by móc nadać im dźwięczność. Zaczynamy od pokazu wymowy i wyjaśnienia na czym polega dźwięczność głosek oraz tego jak możemy ją sprawdzić. Terapeuta musi sprawić, by dziecko poczuło i zauważyło różnicę między dwoma dźwiękami, najlepszą metodą jest ułożenie otwartej dłoni dziecka na szyi terapeuty, która wykonuje drgania podczas powtarzania głoski D, porównanie tego dźwięku z brakiem wibracji krtani podczas artykulacji głoski bezdźwięcznej T. Następnie przenosimy ten gest na krtań dziecka, które próbuje wyczuć różnicę między dwiema głoskami. Odnosimy się głównie do odczuwania dźwięku przez dziecko, ale możemy też wspomóc się instrukcją słowną podkreślając, że głoski dźwięczne wymawiamy „mocniej”, tak, by bzyczały w krtani. 

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...