Kierunek i plan terapii dziecka z afazją przede wszystkim wyznacza obszar jego trudności oraz już posiadanych umiejętności. Ponieważ w pierwszej kolejności należy wzmacniać obszary, w których dziecko dobrze sobie radzi, by na ich podstawie wypracowywać u dziecka umiejętności, których jeszcze nie posiada, lub te, które sprawiają mu wyjątkową trudność. Na początku wyznaczania planu terapii należy przyjrzeć się problemom, jakie towarzyszą procesowi nabywania mowy, dokonać diagnozy, czy są to trudności o charakterze motorycznym, percepcyjnym lub mieszanym, by właśnie na tych najbardziej zaburzonych obszarach skupić działania terapeutyczne. Zarówno proces diagnostyczny, jak i później terapeutyczny rozpoczyna się od określenia możliwości w zakresie rozumienia mowy, by później przejść do samego procesu mówienia. W pierwszej kolejności należy zadbać o nawiązanie kontaktu z dzieckiem oraz na wzmacnianiu u niego intencji komunikacyjnej, a następnie dopracowywanie lub wypracowywanie poszczególnych umiejętności komunikacyjnych. W pracy należy się odnieść zarówno do sprawności językowych- różnicowanie dźwięków mowy, artykulacja, prozodia; leksyka w znaczeniu słownika czynnego i biernego; gramatyka; narracja, jak i do sprawności komunikacyjnych- sprawność sytuacyjna, społeczna i pragmatyczna. Zwykle pracę rozpoczyna się od nauki rozumienia i nazywania mniejszych elementów takich jak nazwy, wyrażenia, zdania, aż po większe całości jak teksty i dłuższe narracje, dialog. Proces i forma terapii będzie się różnić w zależności od rodzaju afazji, inne priorytety będą obowiązywały w afazji sensorycznej, gdzie zachowane jest mówienie, natomiast zaburzone rozumienie, a inne u dziecka z afazją motoryczną, gdzie zachowane jest rozumienie, natomiast większe trudności sprawia nazywanie przedmiotów, czy produkcja dźwięków. Ciężko jest określić konkretne ustalenia terapeutyczne nie znając charakteru zaburzeń dziecka, ponieważ terapia afazji jest kwestią indywidualną i powinna być w zmienny i elastyczny sposób stale dostosowywana do zmieniającego się charakteru zaburzenia mowy u danego dziecka. U dziecka, które ma duże trudności z rozumieniem mowy należy rozbudzać umiejętności odbioru i rozumienia komunikatów werbalnych, poszczególnych słów i całych zdań- rozszerzania słownika czynnego, ale też czytania mimiki i gestów partnera komunikacji. Dziecko, które ma trudność z budowaniem komunikatów werbalnych będzie wymagało wzmożonego usprawniania narządów artykulacyjnych, ćwiczenia prawidłowej  artykulacji, intonacji, itp.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...