Niezależnie od stopnia występujących u dziecka trudności komunikacyjnych i artykulacyjnych terapia logopedyczna powinna obejmować nie tylko korekcję wymowy ,ale też stymulować rozwój psychomotoryczny dziecka, rozwijać jego sferę emocjonalną, a także kształtować odpowiednie postawy rodziców wobec podopiecznego i przejawianych przez niego ograniczeń. Bardzo ważnym elementem terapii jest stałe motywowanie dziecka oraz budowanie pozytywnego obrazu samego siebie, ponieważ może się zdarzyć, że nie wszystkie trudności uda się pokonać, a mimo to należy dążyć do jak najbardziej swobodnego kontaktu dziecka z rówieśnikami i otoczeniem. W pracy logopedycznej trzeba się skupić głównie na usprawnianiu prawidłowej realizacji fonemów oraz wyeliminowaniu nosowego brzmienia głosek poprzez wytworzenie odpowiedniego ciśnienia w jamie ustnej i utrzymania prawidłowego napięcia w obrębie gardła i obręczy barkowej. W tym celu należy wykonywać ćwiczenia oddechowe (wydłużanie fazy wydechowej, różnicowanie wdechu i wydechu, usprawnianie mięśni oddechowych, różnicowanie siły dmuchania), ćwiczenia podniebienia miękkiego, a także warg i języka. W momencie wywoływania poszczególnych głosek należy się zastanowić nad ich kolejnością, która powinna być uwarunkowana stanem sprawności narządów artykulacyjnych dziecka, jego ograniczeń i możliwości, więc może się różnić od modelu rozwojowego nabywania umiejętności komunikacyjnych, gdzie np. głoski tylnojęzykowe znajdą się dopiero na dalszym etapie terapii. W ten sposób można przyspieszyć i ułatwić dziecku pracę oraz umożliwić mu poczucie sukcesu. Polecam również sięgnięcie do pozycji dotyczących wad rozszczepowych Danuty Pluty-Wojciechowskiej, która szerzej opisuje wspomniany problem, między innymi określa standardy postępowania logopedycznego u dzieci z rozszczepem.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...