Terapię rozpoczynamy od usprawnienia mięśni narządów artykulacyjnych, które odpowiadają za ich prawidłową pozycję podczas artykulacji, co pomoże również wyeliminować nadmierny nacisk języka na zęby. Podstawą terapii sygmatyzmu jest uzyskanie i utrwalenie prawidłowej pozycji spoczynkowej języka (przednia część języka przylega do wałka dziąsłowego tuż za górnymi siekaczami), nauka/korekcja dojrzałego sposobu połykania, a także usprawnienie mięśni policzków i stabilizacja żuchwy. Dopiero po uzyskaniu odpowiedniej sprawności artykulatorów i po utrwaleniu wyuczonych funkcji (połykanie, żucie, pionizacja języka), można przejść do pracy z wywoływaniem odpowiedniego brzmienia poszczególnych głosek. Podczas terapii równie ważny jest sposób oddychania, który wiąże się z ułożeniem narządów artykulacyjnych podczas mówienia, nieprawidłowy może potęgować wadę, warto więc poświęcić trochę czasu na jego ewentualną korekcję lub utrwalanie pozytywnych nawyków (oddychanie przez nos w czasie spoczynku, wydłużanie fazy wydechowej, kierowanie wydychanego powietrza centralną częścią języka w czasie artykulacji, jego odpowiednia siła). Dodatkową pomocą w terapii jest picie napojów przez twardą słomkę z ogranicznikiem (np. gumka recepturka owinięta wokół rurki), co pomaga w "wycofaniu" języka w głąb jamy ustnej.  W przypadku wszelkich wad zgryzu u dziecka lub niepokojącego stanu uzębienia, warto skonsultować je z ortodontą, który w razie konieczności zastosuje odpowiednią terapię lub poda konkretne wskazówki dla rodziców, co może pomóc w szybszym pozbycia się również wady artykulacyjnej. 

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...