Priorytetem w pracy z osobą, która utraciła słowny kontakt ze światem jest wyposażenie jej w jakąkolwiek inną formę porozumiewania się z otoczeniem. Może to być wskazywanie ręką, wzrokiem, przytakiwanie lub inna forma kontaktu, należy wypracować system, który jest najwygodniejszy dla dziecka, by zminimalizować jego dodatkowy stres związany z niemożnością wyrażenia swoich podstawowych potrzeb. Po dokonaniu obserwacji i przeprowadzeniu dokładnej diagnozy trzeba wyznaczyć cele terapii dostosowane do konkretnego przypadku. W opisanym przypadku zniesienia mowy na początku terapii trzeba rozhamować blokadę funkcji językowych i zautomatyzować aktywność werbalną wykorzystując wypowiadanie zautomatyzowanych tekstów  znanych dziecku, np. liczenia, wypowiadania znanej wyliczanki lub wierszyka, nazw dni tygodnia lub miesięcy. Następnie można ćwiczyć z dzieckiem wypowiadanie dowolnych elementów z takiego ciągu, dopiero później kiedy już rozhamujemy mowę można przejść do budowania słownika dziecka i odbudowywania schematów składniowych zdań na podstawie wzorowego wzorca wypowiedzi mówionych i czytanych. Pomocne w terapii osób z afazją mogą okazać się następujące pozycje:
J. Przesmycka-Kamińska Zaburzenia porozumiewania się słownego z otoczeniem w afazji; J. Panasiuk Standardy postępowania logopedycznego w afazji [w:] Logopedia 37; A. Herzyk Afazja i mutyzm dziecięcy;
E. Dilling - Ostrowska, Rozwój i zaburzenia mowy u dzieci w zależności od stopnia dojrzałości układu nerwowego, [w:] Zaburzenia mowy u dzieci, pod. red. J. Szumskiej; J. Panasiuk, Repetytorium z terapii zaburzeń mowy o podłożu neurologicznym, cz. I, Terapia afazji. Metody postępowania logopedycznego w początkowym okresie po zachorowaniu., [w:]Biuletyn logopedyczny, 3/2004, pod red. S. Grabias.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...