Zadania, które poleca się rodzicom do wykonywania w domu muszą być proste, zrozumiałe i szybkie, by faktycznie mogli je wykonać, gdy dziecko rysuje, ogląda bajkę lub bawi się. Najlepszą metodą jest wyjaśnienie, pokaz i rozpiska, w razie, gdyby rodzic zapomniał na czym polegało dane ćwiczenie. Ćwiczenia można wykonywać podczas spokojnych zabaw, gdy dziecko nie musi skupiać się na samym ćwiczeniu, a jedynie bezwiednie je wykonuje. By wyćwiczyć u dziecka nawyk oddychania przez nos i utrzymywania zamkniętych ust trzeba wzmocnić mięśnie warg, języka, policzków, "dać narządom" wzorzec ruchowy, który dziecko będzie powielać i utrwalać. W tym celu można wykonywać między innymi podobne ćwiczenia: utrzymywanie szpatułki pomiędzy ściśniętymi mocno wargami. Rozpuszczanie żelka, cukierka pudrowego w ustach- język uniesiony w górę do walka dziąsłowego, a słodki chrupek (lub inny produkt spożywczy, który dosyć szybko się rozpuszcza) umieszczony na czubku języka. "Parkowanie" czubka języka za górnymi siekaczami. Picie gęstych napojów przez rureczkę z ogranicznikiem (zrobionym np. gumką recepturką okręconą na twardej słomce). Wciąganie i wypuszczanie powietrza przez nos (np. raz prawa, raz lewa dziurka, obydwie dziurki na zmianę lub jednocześnie. Po konsultacji z ortodontą można także wykorzystać płytkę przedsionkową, którą stosuje się przy regulacji wad zgryzu oraz w terapii sygmatyzmu międzyzębowego. Takie działanie jest pomocne szczególnie w nocy, kiedy nie ma innego sposobu na "pracę" i utrwalanie nawyku zamykania ust.

 Ćwiczenia można wykonywać w formie samodzielnej zabawy- "zawody": 

Kto dłużej wytrzyma z zamkniętymi ustami. Liczymy stoperem/na palcach czas.
Utrzymywanie szpatułki pomiędzy zaciśniętymi wargami (szpatułka wzdłuż warg). Tutaj też liczymy czas.\
"Cmokanie"- kto zrobi więcej "cmoków/dzióbków" z ustami złożonymi w idealne kółeczko.
Utrzymywanie szpatułki w ustach (szpatułka ułożona tak, by jej długi koniec wystawał poza usta, a na jej końcu możemy umieścić piórko. Zawodnik tak utrzymuje piórko, by go nie upuścić.

Taka praca może trwać długo, na co również trzeba przygotować rodziców, ponieważ lata utrwalania nieprawidłowego sposobu oddychania i ułożenia ust zrobiły swoje i nie da się tak łatwo wyeliminować tak silnych przyzwyczajeń. Ważne jest, by praca w domu była systematyczna i rzetelna, praca terapeutyczna podczas zajęć raz, czy dwa w tygodniu nie przyniesie oczekiwanego efektu, co trzeba zaznaczyć już podczas pierwszego spotkania z dzieckiem i jego opiekunami. Terapeuta tylko "pokazuje", uczy pewnych aktywności, ułożeń i sposobów, natomiast utrwalanie nabytych umiejętności leży po stronie rodziców i samego dziecka, bez ćwiczeń i odpowiedniej liczby powtórzeń nawet usunięcie problemu (np. wycięcie trzeciego migdałka), nie pomoże w osiągnięciu celu.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...