Dziecko powinno oddychać torem żebrowo- brzusznym, który zmienia się w zależności od  sytuacji, tzn. w stanie spoczynkowym, tak jak podczas snu lub aktywności nie wymagającej mówienia, powinno oddychać jedynie za pomocą nosa. Może mu to ułatwić wykorzystanie płytki przedsionkowej, która zmusza dziecko do utrzymania zamkniętych ust, aparat lub płytkę można jednak wprowadzić dopiero po konsultacji z ortodontą. Można również polecić dziecku utrzymywanie szpatułki między wargami podczas rysowania/oglądania telewizji, zawody w jak najdłuższe utrzymywanie zamkniętych ust. Natomiast prawidłowy oddech podczas mówienia powinien opierać się na rytmicznym i szybkim wdechu najlepiej nosem oraz  długim i spokojnym wydechu, w czasie którego dziecko wypowiada zaplanowaną treść komunikatu. By terapia była skuteczna nie można opierać się jedynie na zabawach oddechowych, trzeba też utrwalać szerokie ułożenie języka na wałku dziąsłowym oraz usprawniać mięśnie policzkowe, a także mięsień okrężny ust.  Do terapii można wykorzystywać wspólne śpiewanie piosenek, mruczanek, wszelkiego rodzaju zabawy wymagające przedłużania wydechu za pomocą dmuchania piłeczek, kolorowych papierków, łódeczek, itp.,  zabawa dmuchajkami, grami oddechowymi, przenoszenie skrawków papieru za pomocą słomki, „wąchanie” sztucznych kwiatów i utrzymywanie wciągniętego powietrza w klatce piersiowej na zasadzie zawodów z terapeutą.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...