Rozpoczynając pracę z dzieckiem trzeba określić przyczynę jego wady wymowy, by można ja wyeliminować i ustalić dalszy plan pracy, ponieważ wszystkie działania i ćwiczenia dostosowujemy do napotykanych u dziecka trudności. Warto więc sprawdzić długość wędzidełka podjęzykowego, sposób oddychania dziecka, a także jego sposób pionizacji języka, który podczas prawidłowego ułożenia powinien swą przednią częścią przylegać do podniebienia twardego tuż za siekaczami. Jeśli określi się już przyczynę substytucji, należy usprawniać narządy artykulacyjne biorące udział w artykulacji zaburzonej głoski, by następnie przejść do jej wywołania i utrwalenia w mowie spontanicznej. Dla artykulacji głosek szeregu szumiącego najważniejszy jest odpowiednio spionizowany język oraz usta zaokrąglone w dzióbek. Dlatego oprócz podstawowych ćwiczeń pionizujących język powinno się wykonywać z dzieckiem również ćwiczenia usprawniające mięsień okrężny ust oraz ćwiczenia oddechowe, wspomagające prawidłowe ułożenie narządów artykulacyjnych podczas wymowy. Kolejnym etapem terapii jest wywołanie głoski, należy wskazać dziecku prawidłowe ułożenie ust oraz języka, polecając mu uniesienie języka za górne zęby, opierając go o wałek dziąsłowy, w takiej pozycji dziecko powinno wymawiać ciche, dziąsłowe "t" lekko zaokrąglając usta. Jeśli w mowie dziecka obecna jest już głoska "sz", można polecić mu wymawianie krótkiej głoski "t" łącząc ją z "sz" (t+sz), powoli skracając długość obydwu głosek, a także przerw między nimi, by w ten sposób uzyskać głoskę "cz".

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...