Dziecko w tym wieku jest nastawione przede wszystkim na aktywną zabawę, co z powodzeniem można wykorzystać w terapii logopedycznej. Sprawdzą się tu wszelkiego rodzaju zabawy paluszkowe, wierszyki połączone z ruchem, wskazywaniem i wykonywaniem prostych czynności, początkowo to terapeuta kieruje rączkami dziecka, starając się stopniowo coraz bardziej je uaktywniać. Tak jak w przypadku terapii wszystkich dzieci w tym wieku korzystamy z zabawek i przedmiotów codziennego użytku, które dziecko może znać z własnego otoczenia. Wprowadzamy do zabaw proste słownictwo, onomatopeje i zrytmizowane dźwięki, mogą to być samogłoski, które są łatwiejsze do naśladowania przez dziecko, sylaby otwarte lub znane mu melodie, zachęcamy dziecko do powtarzania po nas dźwięków, oraz do samodzielnej aktywności językowej. Nagradzamy każdy przejaw jego własnej inicjatywy komunikacyjnej, nie tylko słownej, ale takiej, która pozwala mu na kontakt z drugim człowiekiem. Takie też formy staramy się wprowadzać do repertuaru dziecka, które zwykle charakteryzuje się znacznie opóźnionym rozwojem mowy, słowa zastępujemy gestem i mimiką. Jako terapeuci musimy również rozwijać zmysł poznawczy dziecka, chociażby poprzez prezentowanie różnych faktur i kształtów zabawek, książeczek, uczymy je skupiać wzrok i uwagę na interesującym nas przedmiocie. Budujemy pozytywne relacje, by dać mu motywację do kontaktu werbalnego. Pobudzamy jego  ciekawość prezentując jedynie jakaś zabawkę i zachęcając je, by po nią sięgnęło, poprosiło w formie werbalnej lub gestem. Dzieci z Zespołem Downa wymagają również systematycznego usprawniania narządów artykulacyjnych ze względu na dystrofie mięśni, co również można ćwiczyć wykorzystując figurki zwierzątek, by naśladować ich sposób jedzenia, oblizywania się, itd. W tak młodym wieku odradzałabym jednak korzystanie z wszelkiego rodzaju pomocy mechanicznych, jak szpatułki, czy wibratory logopedyczne, które mogą jedynie zniechęcić dziecko do terapii. Bardzo ważna jest dla dziecka na tym etapie rozwoju stymulacja sensoryczna, której można dokonywać za pomocą masażu twarzy, pobudzaniu węchu i smaku poprzez różne bodźce, a także wspomnianej już stymulacji dotyku, ponieważ wszelkie te sfery rozwoju są tak samo ważne dla rozwoju komunikacji werbalnej.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...