. Nie ma ogólnych zasad, czy też określonego sposobu postępowania logopedycznego, który tyczyłby się wszystkich problemów związanych z mową i komunikacją z podziałem na wiek pacjentów. Każdy przypadek jest indywidualną sprawą i wymaga takiego właśnie podejścia, dokładnej analizy przypadku, dokonania jego szczegółowej diagnozy i określenia ogólnego i szczegółowego planu terapii. Dlatego ciężko wyznaczyć różnice pomiędzy sposobem postępowania logopedycznego w przypadku osób dorosłych i dzieci, wszystko zależy od stanu narządów artykulacyjnych, czy słuchu pacjenta, zaburzenia jakie u niego występuje, jego nastawienia oraz możliwości i preferencji. Z pewnością można powiedzieć, że osoba dorosła będąca w normie intelektualnej, która posiada jakiekolwiek trudności komunikacyjne, np. wadę wymowy, zaburzenia słuchu, trudności z produkcją lub odbiorem mowy, jest znacznie bardziej świadoma swoich trudności i możliwości niż dziecko, które często oporuje podczas wykonywania ćwiczeń. Jest bardziej zmotywowana do pracy, zdaje sobie sprawę ze swojej roli, jaką w odgrywa w terapii, gdzie logopeda jedynie wskazuje kierunek pracy. Daje narzędzia w postaci konkretnych ćwiczeń, sposobów ułożenia narządów artykulacyjnych, czy innych rozwiązań, które pomogą zniwelować występujące u pacjenta trudności. W takiej pracy niejednokrotnie wystarczy pokazać dorosłemu na swoim przykładzie lub na rentgenogramie jak powinien mówić, by ten nowy sposób komunikacji mógł utrwalać i wprowadzać w życiu codziennym. Bez samoświadomości i odpowiedniego poziomy motywacji i determinacji nie uda się usunąć problemu, który był utrwalany przez wiele lat w mowie osoby dorosłej. Nieco inaczej wygląda praca z młodszym dzieckiem, wymaga od logopedy znacznie więcej kreatywności, nie można odnosić się do "zdrowego rozsądku" dziecka, lub jedynie do jego wiedzy i doświadczeń. Należy natomiast wciąż je motywować i szukać coraz to nowszych sposobów wykorzystania zdobytych umiejętności. Terapia z dziećmi polega na stałym powtarzaniu i utrwalaniu tego, co już pojawiło się w repertuarze podopiecznego, niezależnie od tego, czy mowa o wywołanej głosce, czy utrwalaniu nowej formy składniowej. Praca z dziećmi opiera się głównie na zabawie, rysunkach, zdjęciach i wykorzystaniu elementów najbliższego otoczenia podopiecznego, dopiero z czasem przychodzi zrozumienie dla rzeczywistego celu terapii i istoty wykonywanych ćwiczeń i wielokrotnych powtórzeń. Pomimo różnicy w sposobach osiągania pozytywnych efektów terapii logopedycznej dzieci i dorosłych, cel zawsze jest taki sam- osiągnięcie możliwie najlepszej wymowy, która będzie służyła prawidłowej komunikacji z otoczeniem, tym samym poprawiając komfort życia podopiecznego.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...