Terapię należy rozpocząć od ćwiczeń usprawniających prawidłowe napięcie narządów artykulacyjnych, jego obniżenie może być jedną z przyczyn bezdźwięczności. Trzeba zwrócić uwagę na napięcie mięśni warg, policzków i języka, co pomoże w prawidłowym ułożeniu narządów podczas artykulacji poszczególnych głosek. Terapia powinna się opierać na wykształceniu u dziecka  kinestetyczno – ruchowych wzorów artykulacyjnych dla głosek, które stoją w opozycji do głosek bezdźwięcznych. Należy również kontrolować, czy dziecko ma prawidłowy wzorzec oddychania (wdech nosem i wydech ustami) i dostosowywania strumienia powietrza do artykulacji poszczególnych głosek, w tym celu można wykonywać ćwiczenia oddechowe o zmiennym natężeniu wydychanego powietrza, np. chuchanie, dmuchanie do butelki, zdmuchiwanie skrawków papieru w kształcie biedronek z dłoni, itp. Dziecko musi czuć różnicę między głoskami dźwięcznymi i bezdźwięcznymi, musi wiedzieć na czym polega dźwięczność i jak możemy ją rozpoznawać, np. poprzez dotykanie dłonią krtani, wzmożone napięcie mięśni. W tym celu terapeuta musi skorzystać z instruktażu w formie zabawowej, by unaocznić dziecku, jakich działań musi dokonać, by uzyskać dźwięczność poszczególnych głosek. Następnie można przejść do wywoływania głosek dźwięcznych, często zestawiając je ze znanymi dziecku głoskami bezdźwięcznymi. Można wykorzystać analogię między drganiem krtani i ruchem muchy/pszczoły, która "mieszka" w gardle dziecka i trzeba ją obudzić mocno zaciskając krtań i "mocno" wypowiadać wybrane słowa i sylabki. Można również zacząć pracę od różnego rodzaju zabaw na głosce m- mruczenie, przedłużanie sylab i pseudowyrazów opartych na głosce, by w ten sposób wprawić w ruch więzadła głosowe.

 

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...