Etap automatyzacji nabytej umiejętności zwykle jest najtrudniejszy dla dziecka i terapeuty, potrafi trwać bardzo długo, ponieważ dziecko dopiero uczy się nowego sposobu artykulacji, oswaja się z prawidłowym ułożeniem artykulatorów i zupełnie nowym brzmieniem swojego głosu. Nie jest jeszcze pewne, w którym miejscu wykorzystać to, czego już się nauczyło, stąd częste przypadki hiperpoprawności i nadmiernego, nieprawidłowego użycia ćwiczonej głoski. Często dochodzi do nadużywania wyuczonej umiejętności, w tym wypadku zastępowaniu szeregu ciszącego i/lub szumiącego ćwiczonym szeregiem syczącym lub jak w opisanym przypadku, wykorzystania utrwalonej pozycji języka i zębów w czasie artykulacji innych głosek. Należy dać dziecku trochę czasu na oswojenie się z nową umiejętnością, którą stara się ćwiczyć w ten sposób, by mogło opanować jej prawidłowe wykorzystanie w odpowiednich do tego wyrazach. Należy jednak kontrolować czas trwania takiej przesadnej, wadliwej artykulacji, a także uświadamiać mu prawidłowe miejsce jej  użycia. Kontynuować ćwiczenia różnicowania słuchowego, uczulać na sposób zmiany pozycji i miejsca artykulacji narządów artykulacyjnych w trakcie budowania wypowiedzi. Z czasem sztywność pozycji artykulatorów powinna słabnąć, ponieważ nie jest to ułożenie naturalne i wygodne dla dziecka, a dłuższe posługiwanie się nią będzie dla niego męczące i kłopotliwe. Jeśli podopieczny będzie widział i słyszał różnicę pomiędzy wadliwą a prawidłową artykulacją w wypowiedziach terapeuty, szybciej opanuje ćwiczoną umiejętność.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...