Rozpoczynając terapię nosowania w pierwszej kolejności należy odnaleźć przyczynę zaburzenia, którą po wykluczeniu rozszczepu podniebienia może być również rozszczep podśluzówkowy, niekorzystne warunki anatomiczne, takie jak krótkie podniebienie miękkie, przerośnięte migdałki podniebienne, zrosty po usunięciu migdałków, upośledzenie czynności podniebienia miękkiego lub nosowanie funkcjonalne związane z utrwalonym nieprawidłowym sposobem oddychania, z zaburzonym słuchem lub brakiem poprawnych wzorców mowy. Jeśli uda się ustalić i wyeliminować przyczynę nosowania, znacznie wzrastają szanse na szybsze uzyskanie prawidłowej artykulacji.  Największy nacisk w terapii kładzie się na naukę prawidłowego sposobu oddychania- przeponowego z wypuszczaniem powietrza ustami. Należy wydłużać ustną fazę wydechową, doskonalić umiejętność różnicowania wdechu i wydechu, podnosić sprawność mięśni oddechowych oraz  podniebienia miękkiego. Do pracy można też włączyć masaż podniebienia. Ważne jest również rozwijanie sprawności warg i języka oraz ćwiczenia percepcji słuchowej. Wszystkie ćwiczenia oddechowe powinny być prowadzone zgodnie ze strategią "od chuchania, sapania, ziewania do dmuchania", bez zbytniego obciążania siłą naporu powietrza oraz bez zatykania skrzydełek nosa dziecka. Dopiero po opanowaniu umiejętności wydychania powietrza ustami można przejść do ćwiczenia na samogłoskach (a, o, e, u, y, i) i wywoływaniu poszczególnych spółgłosek.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...