Na tym etapie rozwoju pacjenta logopedzi muszą sobie postawić nieco inne cele niż dążenie do komunikacji werbalnej, ponieważ najprawdopodobniej nie jest możliwe uzyskanie takiego stanu, jeśli nie udało się to do tej pory. W takim wypadku należy skupić się na udoskonalaniu, być może dobraniu innych alternatywnych metod komunikacji, można oprócz gestów i symboli dodać do zasobu metod również różnego rodzaju komunikatory, metody pisemne służące do porozumiewaniu się z osobami z najbliższego otoczenia, zależnie od możliwości manualnych i intelektualnych pacjenta. Terapeuta powinien skupić się na rozwijaniu umiejętności, które jeszcze nie są dostatecznie dobrze opanowane przez pacjenta, np. intencji komunikacyjnej, wspólnego pola uwagi, samodzielnego układania planu dnia, czy w miarę możliwości samodzielnego funkcjonowania w obrębie rodziny, a także poza nią. Należy wpływać na rozwój poznawczy pacjenta wszelkimi dostępnymi środkami, za pomocą pokazu, uczestnictwa w życiu rodziny i społeczeństwa (wizyty w sklepie, kościele, samodzielne wykonywanie prozaicznych czynności pod kontrolą terapeuty, kontakty z innymi pacjentami- zajęcia grupowe), nawet jeśli w tym celu nie uda się rozwinąć u niego struktur językowych. Oczywiście nie należy całkowicie zaprzestawać ćwiczenia i wywoływania dźwięków werbalnych, co również może korzystnie wpływać na rozwijanie więzi oraz rozwój emocjonalny osoby z autyzmem.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...