W przypadku osoby dorosłej możemy swobodniej dobierać sposób prowadzenia terapii, ponieważ możemy przedstawić ich różne rodzaje i ewentualne plany pacjentowi. Starsza młodzież oraz osoby dorosłe mogą same, świadomie dokonać wyboru pomiędzy różnymi sposobami prowadzenia terapii, z wachlarza przedstawionych możliwości mogą dobrać odpowiednie dla siebie metody. Jednak terapię należy dobierać i dostosowywać zgodnie z ich charakterem, możliwościami i oczekiwaniami, a także intensywnością zaburzenia. Oczywiście to terapeuta decyduje ostatecznie o kierunku terapii, ponieważ musi całkowicie zgadzać się z objętą ścieżką pracy. W innym przypadku można nie osiągnąć spodziewanych efektów, nawet przy wykorzystaniu najbardziej skutecznych, uznanych, czy też nowatorskich metod. W terapii jąkania bardzo ważna jest dobra współpraca z podopiecznym, jego zrozumienie dla prowadzonych działań, ale też akceptacja swoich trudności i ograniczeń. Często okazuje się, że terapia logopedyczna nie jest skuteczna, jeśli nie towarzyszy jej również praca z psychologiem, a także brak wsparcia ze strony najbliższych. Pacjent poza techniczną stroną terapii, tj. prawidłowe oddychanie, powtarzanie automatyzmów w postaci wierszy, rymowanek, znanych tekstów czy piosenek,  czytaniu fragmentów tekstów, przyspieszaniu lub spowalnianiu swojej mowy, przeciąganiu samogłosek, itp., powinien skupić się także na poznaniu samego siebie. Osoba jąkająca powinna przyjrzeć się rytmowi swojego dnia, poznać i prześledzić swój temperament, tempo życia, przyjrzeć się dokładniej sytuacjom, w których występuje niepłynność mówienia, określić stopień i intensywność bloków, zacięć. Jeśli uda się dokładniej określić wymienione czynniki, to z pewnością łatwiej będzie ustalić plan terapii, a także potrzeby pacjenta. Wtedy okaże się jasne na czym powinien skupić się terapeuta, np. na relaksacji i wyciszaniu emocji podopiecznego, na wyrównywaniu jego tempa mówienia, na prawidłowym sposobie oddychania, a może na wprowadzeniu metody świadomego jąkania się.

By bliżej zapoznać się z tematyką jąkania radzę sięgnąć do kilku pozycji, m.in.: Życie z zacięciem. Integralny przewodnik po jąkaniu, pod red. K. Kupiec, L. Jankowska-Szafarska, B. Suligowska, R. Kara, Jak skutecznie pracować nad postawami i emocjami w terapii jąkania K.A. Chmela, N. Reardon,  Próba opracowania systemu ćwiczeń logopedycznych w rehabilitacji jąkania Cz. I, II Z. Engiel,  Jąkanie- diagnoza, terapia program M. Chęciek, a także inne pozycje tego autora,  Zaburzenia płynności mowy i kierunki terapii logopedycznej W. Kostecka, Roczniki Nauk Społecznych, t. 34, zeszyt 2, Sarabanda w chaszczach B. Toczyska i inne pozycje tej autorki, Teoretyczne założenia i metoda usuwania jąkania, S. Wilczewski, Logopedia t. 7. Do głębszej diagnozy niepłynności mówienia mogą się przydać pozycje takie jak: Kwestionariusz Cooperów do Oceny JąkaniaM. Chęciek, Próba sylabowa do oceny niepłynności mówienia Z.M. Kurkowski, Kwestionariusz niepłynności mówienia i logofobii Z. Tarkowski

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...