Diagnoza zaburzeń mowy u dzieci z autyzmem wymaga oddzielnej oceny zachowań dialogowych i narracyjnych. W autyzmie wczesnodziecięcym poważnemu zaburzeniu ulegają przeważnie rozwój i kształtowanie się mowy. Troszeczkę inaczej dzieje się w zespole Aspergera, gdzie rozwój językowy przebiega prawidłowo, występują natomiast problemy z rozumieniem i konstruowaniem dyskursu narracyjnego.

            Jako dodatkowe, w diagnozie należałoby umieścić następujące aspekty:

 - możliwie najbardziej szczegółowe badanie rozumienia mowy;

- ocena zdolności komunikacyjnych dziecka, np. czy występuje zdolność do inicjowania rozmów, czy dziecko kontynuuje je i w jakim stopniu;

- czy występują nieprawidłowości związane z natężeniem, intonacją, tempem, rytmem i akcentem mowy (czy mowa dziecka jest monotonna);

- jakie występują nieprawidłowości w zakresie treści i formy wypowiedzi (badanie kompetencji językowych dziecka);

- czy i jakie występują zwroty stereotypowe, charakterystyczne błędy w użyciu struktur gramatycznych (np. echolalie);

- możliwie najwięcej obserwacji dotyczących zachowań niewerbalnych dziecka, takich jak utrzymywanie kontaktu wzrokowego, ekspresja mimiczna, pozycje ciała itp;

- zanotowanie ogólnego zachowania dziecka podczas badania, z uwzględnieniem elementów odpowiedzialnych za próbę nawiązania lub podtrzymywania kontaktu.

            Należy pamiętać, że terapia dzieci z autyzmem jest terapią ogólnorozwojową, równocześnie usprawniającą wszystkie zaburzone sfery. Podobnie należy traktować zatem diagnozę logopedyczną, czyli rozpatrywać zachowania komunikacyjne i językowe na tle całościowych zaburzeń funkcjonowania dziecka.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Malwina Wilczyńska

Absolwentka logopedii i filologii polskiej na Wydz...