Może się zdarzyć, że w trakcie terapii dziecko mówi nieco gorzej, co wynika z procesu nabywania nowych umiejętności. Na początku pracy nad konkretną wadą, głoską dziecko jeszcze nie potrafi wypowiedzieć dźwięku, który jest wywoływany, a jest już świadome swoich niepowodzeń i nie chce używać artykulacji błędnej, więc metodą prób i błędów stara się dojść samodzielnie do poprawnej realizacji, co nie zawsze od razu mu się udaje. Często dopiero dzięki logopedzie dziecko uczy się pewnych rzeczy, poznaje nieznane funkcje i sposoby poruszania się swoich narządów artykulacyjnych, często też musi całkowicie zmienić dotychczasowy sposób układania języka, ust, itd., wtedy o wiele łatwiej o pomyłki i niedbałość w czasie artykulacji. Jest to etap przejściowy, który powinien mijać w miarę, jak dziecko zacznie coraz lepiej opanowywać nowe umiejętności i zautomatyzują się one w mowie spontanicznej. Należy wielokrotnie powtórzyć dany dźwięk, ćwiczenie, ułożenie artykulatorów, by zostało zapamiętane i przyswojone i odtworzone w poprawnej formie w mowie. Oczywiście należy pamiętać o tym, że nie można dokonywać korekty kilku głosek lub zaburzeń jednocześnie, trzeba stopniować trudności i dać dziecku możliwość oswojenia się z nową wiedzą, nabywane umiejętności muszą zostać zautomatyzowane, dopiero wtedy można przejść do kolejnego etapu terapii. Jeśli logopeda jest pewny proponowanych pacjentowi działań,przekonany o skuteczności wyznaczonego planu terapii, to kolejne próby i ćwiczenia powinny przybliżać pacjenta do prawidłowej wymowy, nawet pomimo przejściowych trudności.

 

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...