Logorytmika według J. Surowaniec to forma łącząca rytmikę i terapię logopedyczną, wykorzystuje oddziaływania na sferę słuchową, słuchowo-ruchową i ruchową. W tej formie terapii znaczącą rolę odgrywa rytm i zabawy słowno-ruchowe, wykorzystuje się tu zabawę z muzyką i śpiewem połączoną z wykonywaniem ruchów mniejszych partii mięśni oraz ruchami całego ciała. W ten sposób można usprawniać percepcję słuchową oraz ruchową pacjentów, zrytmizowane ćwiczenia ułatwiają również wykonywanie ruchów artykulacyjnych, które w wielu wypadkach może być utrudnione u dzieci. Ćwiczenia logorytmiczne zwykle stosuje się w terapii grupowej, np. w przedszkolach w grupach dzieci z podobnymi trudnościami komunikacyjnymi lub ze zbliżonymi  wadami wymowy. Poprzez rozwój ruchowy wzrasta również poziom rozwoju sfery emocjonalnej i poznawczej dzieci, które mogą otworzyć się na kontakty społeczne, odpowiednio dobrane ćwiczenia pomagają w rozluźnieniu lub napięciu poszczególnych grup mięśniowych, w pracy nad odpowiednim sposobem oddychania oraz budowania zrytmizowanych wypowiedzi. Można zaproponować dziecku zabawę przy muzyce klasycznej przenoszącej je np. na łąkę, gdzie chodząc w rytm muzyki można wspólnie naśladować dźwięki wydawane przez świerszcze, żaby, pszczoły, itp. Zabawy przywołujące uczestników w konkretne miejsce na dany znak, np. dzwoneczka, łączenie i naśladowanie ruchów ciała z konkretnymi melodiami. Wystukiwanie rytmu wierszyka, chodzenie/stukanie/klaskanie w rytm bębenka lub innego instrumentu. itd.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...