W tym wypadku najważniejsze jest zmotywowanie pacjenta, nie tylko do współpracy, ale przede wszystkim do jakichkolwiek prób komunikacji. Można więc zacząć od zwykłych rozmów, a tym samym pozyskania jego zaufania, by z czasem uwierzył w to, że wasza współpraca może przynieść pozytywne skutki. Początkowo najlepiej odnosić się do rzeczy neutralnych ale miłych dla pacjenta, ponieważ nie wiadomo czy nawiązywanie do jego przeszłości lub rodziny nie będzie wiązało się z przeżytą niedawno traumą lub negatywnymi skojarzeniami. Staramy się korzystać z każdej sytuacji zainicjowanej przez pacjenta,pojedynczego słowa, gestu,a nawet jego stroju związanego z pogodą.  Trzeba prowokować sytuacje, które skłonią pacjenta do reakcji, by w ten sposób nawiązać z nim kontakt, odnosić się do bliskiej mu teraźniejszości lub skrajnie- do czasu jego młodości. Wspólne oglądanie zdjęć i ilustracji odnoszących się do interesującej nas tematyki też może być dobrym początkiem zajęć. W takim wypadku terapię dostosowujemy do pacjenta idąc jego rytmem, tzn.dotykamy tematyki, która w danym momencie niesie ze sobą jakąś trudność dla pacjenta, a nasze szczegółowe cele pracy mogą się zmieniać z zajęć na zajęcia.

Jeśli napotkaliście Państwo na podobny problem i chcielibyście uzyskać indywidualną poradę ekspercką - zachęcamy do zadawania pytań.

Agnieszka Śladowska

Logopeda i filolog polski, absolwentka Uniwersytet...