Głoska /g/ jest spółgłoską tylnojęzykową, zwarto-wybuchową, dźwięczną, ustną, twardą. Dźwięczność jest cechą odróżniającą głoskę /g/ od /k/, natomiast pozostałe elementy wymowy obu dźwięków są identyczne. Podczas wymowy /g/ wargi przybierają położenie neutralne, żuchwa nieco się obniża. Język wysklepia się do tyłu i zwiera z pograniczem podniebienia miękkiego i twardego, po czym następuje charakterystyczna dla głosek zwarto- wybuchowych eksplozja. Boki języka przylegają do pogranicza górnych zębów i dziąseł (zachodzą na łuki zębowe), w poprzek podniebienia miękkiego, pas kontaktu jest po bokach szerszy, w środku się zwęża. Podniebienie miękkie przylega mocno do tylnej ściany jamy gardłowej.

            Głoskę /g/ wymawia się w nagłosie i śródgłosie wyrazów. Dźwięk ten nie stoi bezpośrednio przed /i/ oraz /j/, w wyrazach rodzimych również przed /e/, /y/ (/g/ występuje w takiej pozycji tylko w formach zapożyczonych, np. inteligencja, generał, geneza). 

Podgląd: