Istnieje wiele definicji jąkania. W większości mają one charakter opisowy. Wskazują na objawy lub przyczyny zaburzenia. Za najbardziej godne uwagi można uznać ujęcia, zgodnie z którymi jąkanie to:

• zaburzenie płynności, tempa i rytmu mówienia, spowodowane nadmiernym napięciem mięśni oddechowych, fonacyjnych i artykulacyjnych (m.in.: Chęciek, 1993);
• niepłynność mówienia wynikająca z dyskoordynacji ruchów mięśni aparatu mowy, której mogą towarzyszyć reakcje lękowe oraz nadmierne napięcie mięśniowe (Tarkowski, 2002 za: Engiel, 1976; Van Riper, 1982);
• zaburzenie komunikacji, występujące w określonych sytuacjach, którego podstawowymi symptomami są niepłynność mówienia i logofobia oraz zmiany neuromięśniowe i wegetatywne (Tarkowski, 2001).

Przyczyna niepłynności mówienia do dziś nie została jednoznacznie zdefiniowana. Na ten temat istnieje wiele teorii i spekulacji (m.in.: Perkins, 1986; Bloodstein, 1990).
Jąkanie jest często porównywane do góry lodowej. „Objawy zewnętrzne jąkania, a więc obserwowana niepłynnośći blokady, specyficzny oddech, grymasy twarzy, współruchy i inne, (…) są określane jako wierzchołekgóry lodowej. Natomiast właściwe jąkanie, a więc lęk przed mówieniem (logofobia), zamykanie sięw sobie, co więcej – szukanie azylu w tym jąkaniu, brak motywacji w kierunku uzyskania płynnego mówieniai wiele, wiele innych, to tajemnica dotychczas nieodgadniona, wielka bryła góry lodowej, znajdująca się pod powierzchnią oceanu psychiki jąkającego się” (Węsierska, Kasprzyk, 2003, s. 23–24, za Adamczyk 1998).

Podgląd:

Pobierz

Dodaj do teczki

annabalcerek1@gmail.com pbielawskip@gmail.com Wyślij e-mail