Spośród szeregu ciszącego głosek detalizowanych /ś/, /ź/, /ć/, /dź/ głoska /ś/ jest reprezentantem dla całego szeregu. Bardzo ważna jest świadomość cech artykulacyjnych głosek wśród terapeutów. Dziecko, opanowując cechy artykulacyjne podstawowej głoski, dość szybko i łatwo realizuje pozostałe głoski z omawianego szeregu.
Głoska /ś/ zaliczana jest do spirantów, czyli spółgłosek szczelinowych, które wymawiane są przy silnym zbliżeniu narządów artykulacyjnych, efektem którego jest utworzenie szczeliny. Jest to spółgłoska środkowojęzykowa, bezdźwięczna. W czasie wymawiania środkowa część języka unosi się ku przedniej części podniebienia twardego. Zęby są zbliżone do siebie, wargi lekko zaokrąglone. Głoska ta występuje w nagłosie, śródgłosie i wygłosie wyrazu, w mowie dziecka pojawia się ok. 2. roku życia.
Głoska /ź/ jest głoską środkowojęzykową, szczelinową, dźwięczną. Układ narządów artykulacyjnych jest taki sam jak przy wymowie głoski /ś/, pracują jednak więzadła głosowe. Głoska ta ulega takim samym zniekształceniom w wymowie jak głoska /ś/, dodatkowo może być wymawiana bezdźwięcznie. Zazwyczaj po opanowaniu przez dziecko głoski /ś/ brzmienie /ź/ pojawia się samoistnie.
Głoska /ć/ jest spółgłoską środkowojęzykową, zwarto-szczelinową, bezdźwięczną. Jej artykulacja jej polega na uniesieniu środkowej części języka ku górze, ku przedniej części podniebienia twardego oraz wykonania najpierw zwarcia języka i podniebienia, a następnie szczeliny. Głoska ta ulega tym samym zniekształceniom co głoski /ś/, /ź/.
Głoska /dź/jest spółgłoską środkowojęzykową, zwarto-szczelinową, dźwięczną. Artykułowana jest w ten sam sposób jak /ć/ (zwarcie i szczelina, przy jednoczesnej pracy więzadeł głosowych). Ulega takim samym zniekształceniom jak inne dźwięki tego szeregu, dodatkowo może być też wymawiana bezdźwięcznie.

Podgląd:

Pobierz

Dodaj do teczki

annabalcerek1@gmail.com pbielawskip@gmail.com Wyślij e-mail