Słuch jest jednym ze zmysłów, który ma wielkie znaczenie dla rozwoju mowy. „Uszkodzenie narządu słuchu ogranicza wrażliwość człowieka na bodźce akustyczne i wpływa na jego zdolność do gromadzenia wiedzy drogą słuchową. Uszkodzenie słuchu takiego stopnia, przy którym ograniczona jest wrażliwość na bodźce akustyczne  o właściwościach charakterystycznych dla dźwięków mowy, wpływa na zdolność do wykonywania niektórych czynności językowych i komunikowania się językowego. Powodując ograniczenie słuchowej recepcji sygnałów mowy, utrudnia odbiór strumienia słów i rozumienia wypowiedzi ustnych. W niektórych przypadkach powoduje zaburzenia czynności mówienia, ponieważ ogranicza zdolność słuchowego kontrolowania wytwarzania dźwięków mowy” (K. Krakowiak, Lublin 2006, s. 7).

W typologii uszkodzeń słuchu istotny czas wystąpienia uszkodzenia słuchu, jego etiologia oraz miejsce uszkodzenia słuchu. Wady słuchu dzieli się ze względu na:

1. Czas wystąpienia (rok życia dziecka)

   PRELINGWALNY	Wada słuchu nabyta w okresie płodowym, w czasie porodu lub w ok. 1 – 3 roku życia dziecka. Powstała przed opanowaniem przez dziecko języka.
   PERLINGWALNY	Wada słuchu powstała w ok. 3 – 5 roku życia dziecka. Powstała w czasie, gdy dziecko zna już podstawy języka, ale nie opanowało jeszcze sytemu gramatycznego.
   POSTLINGWALNY	Wada słuchu powstała ok. 5 – 7 roku życia dziecka i później. Powstała po opanowaniu przez dziecko języka.