Podczas prawidłowej artykulacji głoski /r/ masa języka przyjmuje płaski, szeroki układ, a jego boki dotykają górnych zębów trzonowych i dziąseł. Przednia część języka jest bardzo ruchliwa, wykonuje wibracje, które polegają na jednym drgnięciu w wyrazach i dwu- lub trzykrotnym w pozycji izolowanej. Wibracja to bardzo szybkie, ale delikatne, lekkie dotknięcia czubkiem języka do wałka dziąsłowego za górnymi zębami. Taki sposób artykulacji wymaga precyzji ruchów, sprawności języka i rozluźnienia jego przedniej części, która ma zostać wprawiona w drgania dzięki strumieniowi powietrza wydobywającemu się z jamy ustnej.
Głoska /r/ jest głoską ustną – podczas jej artykulacji podniebienie miękkie zamyka dostęp do jamy nosowej, powodując przedostawanie się fali głosowej tylko torem ustnym. Ze względu na miejsce artykulacji głoska jest określana jako przedniojęzykowo-dziąsłowa. Środek języka nie wznosi się do podniebienia podczas jej artykulacji, stąd /r/ jest głoską twardą. Jest również głoską dźwięczną, jednak traci swoją dźwięczność w wygłosie wyrazów, które poprzedzają wyraz z głoską bezdźwięczną w nagłosie, w wygłosie absolutnym oraz w grupach spółgłoskowych między spółgłoskami bezdźwięcznymi i po nich.