Typologia zaburzeń mowy u dzieci chorych neurologicznie, przyjęta za J. Panasiuk, implikuje odmienne procedury diagnostyczno-terapeutyczne dla danych jednostek. Różnice wynikać będą z wieku, w którym nastąpiło uszkodzenie CUN (a w związku z tym od stopnia rozwoju i organizacji funkcjonalnej półkul mózgowych) oraz poziomu rozwoju językowego osiągniętego przez dziecko w chwili urazu, różnego w każdym z opisanych zaburzeń. W zależności od wymienionych czynników należy dostosować poniższy schemat diagnostyczny do indywidualnego przypadku.
Podczas logopedycznej oceny sprawności językowych i komunikacyjnych należy zastosować wielospecjalistyczne narzędzia badawcze, uwzględniając współdziałanie zmiennych biologicznych, psychicznych i lingwistycznych w indywidualnym przebiegu zaburzeń u poszczególnych dzieci.