Prawidłowo realizowana głoska /l/ polega na zwarciu czubka języka z górnymi dziąsłami. Ruch języka odbywa się w płaszczyźnie pionowej. Podczas artykulacji z boków języka, lub tylko z jednego boku, powstaje otwór, przez który przechodzi fala głosowa. Głoska /l/ jest głoską przedniojęzykowo-dziąsłową, półotwartą, ustną (w czasie artykulacji powietrze przechodzi tylko poprzez jamę ustną, przejście do rezonatora nosowego zamyka podniebienie miękkie), dźwięczną (w trakcie jej realizacji drgają więzadła głosowe) oraz twardą (masa języka ma układ płaski, choć może też być lekko wklęsła; środek języka nie wznosi się do podniebienia twardego). W mowie dziecka głoska ta pojawia się w 2–3 roku życia.
Znajomość cech artykulacyjnych głoski jest warunkiem postawienia właściwej diagnozy i przeprowadzenia terapii logopedycznej. W diagnozowaniu logopedycznym lambdacyzmu należy przede wszystkim:

• określić, czy dziecko realizuje dany fonem. Jeżeli tak, czy wymawia głoskę właściwą dla danego fonemu;
• ustalić, jak dziecko realizuje dany fonem. Czy wymawiana przez nie głoska jest zniekształcona;
• sprawdzić, czy dziecko artykułuje w miejsce oczekiwanej głoski inny fonem.

Udzielenie odpowiedzi na powyższe pytania ułatwia przeprowadzenie rzetelnej diagnozy i zaplanowanie odpowiedniej terapii.

Podgląd: