Diagnozując pacjenta pod kątem oddechu, należy zwrócić uwagę na następujące aspekty:
• postawę (powinna być wyprostowana),
• jak oddycha podczas słuchania (spoczynku), a jak w trakcie rozmowy lub ćwiczeń,
• którędy nabiera oddech: przez nos czy przez usta,
• czy nie unosi ramion podczas wdechu,
• czy oddech jest cichy, czy może świszczący, sapiący, płytki,
• swobodny cichy wdech, bez napełniania „balonu”,
• długość frazy wydechowej (można ją sprawdzić, prosząc, by pacjent zanucił jak najdłużej jakiś dźwięk; standardem będzie czas ok. 20 s),
• czy pojawia się zadyszka w trakcie czytania na jednym wydechu  kilku fragmentów tekstu,
• jak oddycha podczas leżenia na kozetce (brzuch powinien się swobodnie unosić i opadać, klatka piersiowa również powinna delikatnie pracować).   

Znajomość cech artykulacyjnych głoski jest warunkiem postawienia właściwej diagnozy i przeprowadzenia terapii logopedycznej. W diagnozowaniu logopedycznym gammacyzmu należy przede wszystkim:
 - określić, czy dziecko realizuje dany fonem. Jeżeli tak, czy wymawia głoskę właściwą dla danego fonemu,
 - ustalić, jak dziecko realizuje dany fonem. Czy wymawiana głoska jest zniekształcona,
- czy dziecko artykułuje w miejsce oczekiwanej głoski inny fonem.

Kappacyzmem (czasem: kekaniem) nazywane są nieprawidłowości związane z realizacją głoski /k/. Głoska ta pojawia się w rozwoju mowy dziecka wcześnie, już w 1 – 2 roku życia. Występują 2 podstawowe zaburzenia w zakresie wymowy głoski /k/: parakappacyzm i mogikappacyzm. 

W diagnozowaniu logopedycznym lambdacyzmu należy przede wszystkim:

• określić, czy dziecko realizuje dany fonem. Jeżeli tak, czy wymawia głoskę właściwą dla danego fonemu;
• ustalić, jak dziecko realizuje dany fonem. Czy wymawiana przez nie głoska jest zniekształcona;
• sprawdzić, czy dziecko artykułuje w miejsce oczekiwanej głoski inny fonem.

Podczas diagnozowania niedokształcenia mowy o typie afazji należy zwrócić uwagę na: rozwój mowy dziecka – przebieg, regresy, incydenty i badania neurologiczne, współwystępowanie (lub nie) zaburzeń mowy z innymi deficytami rozwoju, specyfika zaburzeń mowy, badania specjalistyczne wykonywane dotychczas,wystąpienie czynników patogennych, tempo i dynamika rozwoju psychoruchowego,poziom rozwoju językowego, dotychczasowy przebieg terapii, metody pracy z dzieckiem.

Diagnoza logopedyczna ma na celu określenie rodzaju zaburzenia i zaplanowanie etapów terapii logopedycznej. Wymaga nawiązania kontaktu i prawidłowych relacji z terapeutą.

Podejmując się diagnozowania, logopeda musi najpierw odpowiedzieć na wiele pytań diagnostycznych.

Podejmując się diagnozowania, logopeda musi najpierw odpowiedzieć na wiele pytań diagnostycznych.